Een aantal maal is mij gevraagd waarom ik als voorzitter van Aedes een interview geweigerd heb aan het programma De Slag om Nederland. Zo’n verzoek zou immers een podium bieden om onze standpunten duidelijk uiteen te zetten.. Was dat maar zo. Dan was ik de eerste geweest om hen te woord te staan: we zoeken doorlopend media-mogelijkheden om ons verhaal te vertellen. Maar dan moet je wel het idee hebben dat je een eerlijke kans krijgt om je verhaal te doen. Meewerken aan radio- of tv-opnames die niet live worden uitgezonden betekent altijd dat je afhankelijk wordt van wat de journalist er daarna mee doet. Dat is niet erg en daar hoef je ook niet bang voor te zijn. Weigeren van een interview om deze redenen doe je echt alleen als uitzondering.
Maar in dit geval hebben we dat bewust wel gedaan. Na er zorgvuldig over nagedacht te hebben. En nadat onze persvoorlichter ervaringen heeft opgevraagd bij collega’s die onlangs met het programma te maken hebben gehad. Ook bij Mitros, die wel meewerkten, maar daar achteraf een vervelend gevoel aan overhielden.
We hebben niet het vertrouwen gekregen dat De Slag om Nederland ons in het eindproduct recht zou doen. We hebben ze dat ook expliciet zo laten weten: prima, dat jullie zo TV maken, maar daar doen wij niet aan mee. Precies wat je onze voorlichter op TV hebt horen zeggen. Ook dat is een vorm van verantwoording. We hadden een dergelijke reactie van de programmamakers voorzien en dat voor lief genomen. Wat ze dan weer niet uitzenden is dat ze na die telefoonopname meenden druk uit te kunnen oefenen: ‘Als jullie alsnog meewerken, zenden we die niet uit’. Tja. Inmiddels hebben ze nog zo’n opname opgemaakt, waarmee ze wellicht de kijkers nog een keer gaan vervelen. Dat vinden ze kennelijk leuke televisie. Het zij zo.
We hebben positieve en negatieve reacties gehad op onze weigering. Meestal was er meer begrip na onze uitleg. Na de uitzending hebben we geen spijt. Wel blijft het een dilemma.Jos van der Lans beschrijft dat mooi in zijn column in het laatste nummer van Aedes-magazine. Hij noemt het programma ‘een treffend voorbeeld hoe het populisme is doorgedrongen tot voorheen weldenkende kringen’. De oplossing die hij voorstelt is origineel, maar zou veel meer tijd en energie kosten. En de discussie zou alsnog niet over het juiste onderwerp gaan.
Natuurlijk ben ik niet blij op deze manier in beeld te komen. Maar ik sta nog steeds achter de keuze tussen twee kwaden. En ik vermoed dat veel kijkers doorzien dat De Slag om Nederland het inderdaad, om nogmaals Van der Lans te citeren, niet van zorgvuldigheid en nuance moet hebben.
Jullie toch ook?
Beste Marc, helemaal eens met de door Aedes en jou gekozen opstelling. Je was overigens niet de enige die deze keuze maakte. Wellicht een andere invalshoek, maar Annemarie Jorritsma koos er ook voor om niet met POW te communiceren.
Wat mij betreft is dit ruim voldoende uitleg.
Het is een beetje treurige stijl van werken. Soms zijn ze genuanceerd en levert het mooie en goede programma's op, zoals bij de kantorenbouw voor de leegstand, maar kegens de corporaties is de bevooroordeeldheid wel wat groot. Maar populisme? Voorheen weldenkende kringen?
Het is toch voldoende dat jullie een risico-afweging hebben gemaakt en dat die taxatie tot neen heeft geleid?
Ik zou nog steeds meer en helderder uitgelegd willen zien waar de corporatiewereld nu staat en zeker waar we morgen, na het debat in de eerste kamer staan. Maar dat is een ander onderwerp.
Waarschijnlijk had DSON AEDES altijd slecht neer gezet, wat jullie ook hadden gedaan. Toch vind ik niet verschijnen een zwaktebod. Het draagt ook niet bij aan het verbeteren van het slechte imago van de sector en van AEDES. Al veel te lang gaat de discussie over te hoge salarissen en misstanden in de sector. Ik mis in de media het vieren van de successen van de afgelopen jaren, zoals de verbeterde leefbaarheid, investeringen in maatschappelijk vastgoed en de relatief goede dienstverlening van corporaties aan huurders. Ik zou graag zien dat AEDES meer onderneemt om dit in de media te benadrukken.
Ik vind het zeer kwalijk dat mensen die een publieke taak hebben en die daar zoveel mee verdienen, (meer dan 7,5 keer zoveel dan de gemiddelde huurder van een woning bij een corporatie en dat voor 3 dagen). zich druk gaan maken over eventueel gezichtsverlies omdat een tv programma een te negatieve insteek heeft. Als je staat voor wat je zegt kom je gewoon op dagen. De tijd van je verschuilen achter veel te dure woordvoerders en ellen lange management lagen is voorbij. Ik werk zelf in de private sector en als ik zie hoeveel mensen die eigenlijk voor een corporatie woning in aanmerking komen in de private sector terecht komen dan vind ik het niet normaal hoe u uw beleid probeert te verdedigen. Er is een grote noodzaak voor actie en een beetje zelf kritiek hoort daarbij. Het niet in gesprek gaan met een tv programma geeft de burger nog meer het beeld dat jullie in een ivoren toren leven. Jullie zijn er voor de burger niet om jullie eigen organisaties zelf zo belangrijk mogelijk te maken of om zoveel mogelijk prestigieuze projecten te starten. Het is tijd om terug te gaan naar de basis en dat is zoveel mogelijk betaalbare woningen te creëren. Mocht u dit realiseren dan bent u uw salaris meer dan waard. Ik zeg gewoon in gesprek gaan met het programma misschien word uw punt dan duidelijk misschien niet. Misschien lijdt u gezichtsverlies maar goed hoeveel mensen kijken nou naar de slag om Nederland dat zijn er minder dan 1/100 deel van de bevolking in Nederland. Waar maakt u zich helemaal druk om....
Met vriendelijke groet
een bezorgde burger
Het lijkt op het Annemarie Jorritsma gedrag. Ontlopen van een interview als je het op voorhand niet kunt overzien hoe de uitkomst wordt. Bij de Slag om Nederland wordt het uitlokken van discussie over gevestigde ideeën met stellige toon gevoerd. Zeg maar het bestrijden met andere ideeën is iets anders als populisme of direct een tactiek van prisoners dilemma. Het is een programma die man en paard durft te noemen zonder meel in de mond. Godzijdank wordt de corporatiesector sinds het uitbreken van de crisis ook door andere wetenschappers uit andere disciplines bestudeerd.
Het gaat om omgangsvormen en transparantie van het bestuur in de publieke sector die een corporatie is.
Verschuilen achter woordvoerders versterkt het beeld van wantrouwen en functioneren van de eigen organisatie en professionaliteit. Met de strategie en het paradigma van de cultuurpsycholoog wordt dit beeld nog extra versterkt. In dit verhaal wordt meer of min de loopgraaftactiek toegepast en het terugschieten met scherp gepropageerd.
Waren we niet op zoek naar nieuwe omgangsvorming?? Ook bij Aedes??
De nuancering is wel dat Marc Calon herhaaldelijk heeft aangeboden mee te willen doen, mits niet geknipt en gemonteerd maar live uitgezonden. Fair play, redelijke voorwaarde. Dat blijft onvoldoende belicht in deze discussie. Ik weet het pas sinds dat ik Marc hierop aangesproken heb, deze week. Het heeft mijn oordeel wel ten positieve beïnvloed !
Ook bij mij is het gevoel wat dubbel. Ik vind dat Marc Calon over het algemeen wel heldere boodschappen verspreidt en wel goed overkomt. Daar is niet veel mis aan.
Waar ik meer last van heb is dat het zo weinig is: er wordt veel negatiefs bericht over corporaties en ik mis een stevige, genuanceerde en redelijke strategie daartegenin.
Wat de VPRO betreft: ik vind het programma wel goed gemaakt, maar de mensen hebben toch een beetje veel naar Pownews gekeken: vooringenomen botheid is iets anders als feitelijk informeren. Het afplassen van veelverdieners kan leuk zijn, maar het is geen educatieve journalistiek.
Kortom: van mij mag je een keer nee zeggen, maar hoe zorgen we dat het genuanceerde geluid over de corporaties bij de mensen komt? Wat niet verdedigd kan worden hoeft niet verdedigd te worden, maar we doen toch nog wel iets goed?
Waar het natuurlijk feitelijk omgaat in dit verhaal van de Slag om Nederland is de algehele beeldvorming van bestuurlijk Nederland. Die is in mijn perceptie behoorlijk doorgeschoten. De kloof in o.a. de beloning tussen modaal en beloningen buiten het CAO verhaal zijn onevenredig groot. Voorts ging alle media aandacht de afgelopen decennia uit naar culturele kwesties: opkomst van de arbeidsemigranten, opkomst van de islam, opkomst rechts-populisme ,politieke moorden etc.. Dit heeft z'n weerslag gevonden in de expertise bij de media (tv radio kranten). Ook heeft dit weer geleid tot een ware debatcultuur. Binnen strategische afdelingen van (o.a. corporaties) door vertaald in de sollicitatiesfeer. Men heeft zich daarin teveel gericht op cultuur geïnteresseerd (afgestudeerd) personeel i.p.v. economische geschoold personeel en daarbij zijn economische kwesties en vraagstukken onderbelicht gebleven.. Het is ook van de politiek geen staaltje van inzicht om nu te roepen dat men de klap niet zag aankomen. Juist die zijn medeplichtig aan deze scheefgroei ( niet de scheefwoner) in onder andere deze bonus en beloningsstructuur en bestuurlijke wanorde boven de Balkenende norm en de daaruit voortvloeiende onmacht van het controle apparaat.
Als woordvoerder bij Mitros was ik direct betrokken bij het item in DSON. Ik ben de eerste om te zeggen dat de insteek niet was zoals ik wenste. En dat de boodschap die wij graag wilden vertellen, niet aan bod is gekomen zoals ik dat wilde. En dat de wijze waarop het item is opgenomen (binnenkomen met draaiende camera, vragen blijven herhalen) niet was zoals ik van de VPRO verwachtte.
Maar wat ons het meeste dwarszat, was de wijze waarop een bewoner de stuipen op het lijf werd gejaagd over asbest in huis (wat zoals jullie weten het geval is in tienduizenden huizen die gebouwd of gerenoveerd zijn voor 1994). Of de wijze waarop een 'deskundige' na een rondje lopen in de wijk concludeerde dat 'renovatie toch echt geen optie was maar dat er gesloopt moest worden'. Op deze manier jaag je bewoners ten onrechte de stuipen op het lijf en zet je de jarenlange investeringen in en kennis over de wijk en het vastgoed ten onrechte bij het vuilnis. Een deskundige die 's avonds in een auto geïnterviewd werd, doet ook geen goed voor het imago van onze branche en dat weet de redactie echt wel. En toen ineens weer de eeuwigdurende discussie over het salaris van onze directeur erbij gehaald werd, wist ik dat het helaas weer een item werd als alle andere. Niet genuanceerd, bol van de vooroordelen, gebaseerd op de excessen van een enkele corporatie naast de 400 die gewoon keurig hun werk doen.
Maar toch. Heb ik spijt dat we meegewerkt hebben? Nee. We hebben een poging gewaagd in de hoop op een genuanceerd beeld. We hebben geprobeerd om de pers op een juiste manier te informeren. We hebben zelfs voor elkaar gekregen dat we konden vertellen dat alle heffingen het voor ons onmogelijk maken te investeren zoals wij willen en nodig vinden. En we zijn aanspreekbaar geweest. Dat de redactie er vervolgens dit van heeft gemaakt, dat is jammer. En gelukkig hebben veel mensen voldoende verstand om te zien dat de waarheid echt niet zo zwart-wit is als hier geschetst werd.
Los van de vraag of dit specifieke interview wel of niet in het belang is van Aedes of Woningcorporaties, vraag ik me af in hoeverre het wenselijk is dat Aedes überhaupt de vrijheid heeft naar eigen inzicht een interview te weigeren.
Ik citeer de Nationale Ombudsman in 2007: "Overheidsorganen en hun communicatieprofessionals die journalisten hinderen in hun nieuwsgaring vertonen onbehoorlijk gedrag. "
Nu is het makkelijk om te stellen dat Aedes geen overheid is en niet onder de bevoegdheid van de Ombudsman valt, maar gezien haar publieke taak lijkt me dat kort door de bocht.
Dat is wel een boeiende vergelijking, Sjors. En ik vind de gelijkstelling van Aedes met het openbaar bestuur ook wel te verdedigen.
Maar behoorlijk gedrag moet wederkerig zijn. Ik vind dus dat Annemarie Jorritsma wel gelijk heeft, als zij de proleterige pesterij van Castricum niet wil.
Daarvoor deed de vraagstelling van de Slag om Nederland weinig onder. Ik zag ook Mitros voorbij komen en deel het dubbele gevoel van Kim. Informatief was het niet echt, beschadigend wel, maar misschien toch goed dat het wel gedaan is en uitgezonden is.
Daarom heb ik geen moeite met het incidenteel besluiten om niet mee te werken, zoals Marc Calon deed. Maar de essentie is wel dat het corporatiewezen zijn verhalen kan vertellen.